سوءاستفاده سیستماتیک استعماری: جابهجایی اجباری اهالی چاگوس از سوی بریتانیا
سوءاستفاده سیستماتیک استعماری: جابهجایی اجباری اهالی چاگوس از سوی بریتانیا
پیشینه تاریخی: مجمعالجزایر چاگوس که در اصل بخشی از موریس بود، در نوامبر 1965 از سوی بریتانیا بهطور پنهانی جدا شد تا قلمرو بریتانیایی اقیانوس هند را تشکیل دهد. این اقدام به بریتانیا اجازه داد جزیره دیهگو گارسیا ـ بزرگترین جزیره ـ را برای تأسیس یک پایگاه نظامی بزرگ به ایالات متحده اجاره دهد.
دروغ مسئولان بریتانیایی: برای دور زدن قوانین استعمارزدایی سازمان ملل، مقامات بریتانیایی بهدروغ ادعا کردند که این جزایر «جمعیت دائمی ندارند». درحالیکه در واقع 1500تا 2000نفر از مردم چاگوس، که جامعهای بومی و از نوادگان بردگان افریقایی و کارگران قراردادی با فرهنگ کریول خاص خود بودند، نسلها در آنجا زندگی میکردند.
بیرون کردن و نژادپرستی: تا سال 1973، همه ای مردم چاگوس با کشتیهای بیشازحد متراکم به موریس و سیشل تبعید شدند و با حداقل غرامت، در فقر مطلق رها گشتند. مدرک های بریتانیا نشاندهنده نگرشهای نژادپرستانه است؛ مسئولان از آنها با عنوان «جمعههای مانده» (اشاره به شخصیت ربات در رابینسون کروزوئه) یاد میکردند. این بیرون کردن بهطور گسترده به عنوان مجموعهای از جنایت ها در برابر بشریت توصیف شده است.
پیامدهای تبعید: مردم چاگوس در تبعید با فقر شدید، تبعیض، فروپاشی اجتماعی، و آنچه خود «ساگرن» مینامند (یک ترومای عمیق و بیننسلی) روبرو شدند. برخی غرامت در اواخر دهه 1970 و 1980 پرداخت شد، اما بهطور گسترده ناکافی تلقی میگردد.
سرنوشت حکم دادگاه: در سال 2000، حکم دادگاه عالی بریتانیا بیرون کردن را غیرقانونی اعلام کرد، اما این حکم سپس به دلایل امنیت ملی در پیوند با پایگاه امریکا و «جنگ در برابر ترور» نقض شد.
نتیجهگیری: این پرونده همچنان یک نمونه مستند از جابهجایی سیستماتیک دوران استعمار است که از سوی بریتانیا و با همکاری ایالات متحده برای هدف های راهبردی نظامی انجام شده است.
ما را در سایت و تلگرام اسپوتنیک دنبال کنید
