به گزارش اسپوتنیک، JAMA Psychiatry می نویسد که دانشمندان مؤسسه کارولینسکا دریافتند که تقریباً هفت سال قبل از کشف اختلال شناختی خفیف در یک فرد، کاهش سریع و قابل توجهی در شاخص توده بدنی (BMI) مشاهده می گردد.
نویسندگان مسیرهای بلندمدت BMI را در 1390 شرکتکننده (میانگین سنی 4/78 سال، 5/76 بین زنان) ارزیابی کردند. محققین دریافتند که در مقایسه با شرکت کنندگان بدون زوال عقل، افراد مبتلا به زوال عقل کاهش زودتر و سریعتری در BMI داشتند. کاهش وزن چشمگیر حدود هفت سال قبل از کشف اختلال شناختی رخ داد. با این همه، تمام افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف بعداً به زوال عقل مبتلا نشدند. علاوه بر این، میزان کاهش وزن بیشتر بین مریضان مبتلا به زوال عقل یا فقط اختلالات شناختی خفیف تفاوتی نداشت.
با این همه، هر چه کاهش وزن در هفت سال قبل از کشف اختلال شناختی بیشتر باشد، مغز افراد مبتلا به مرض آلزایمر یا زوال عقل عروقی شدیدتر تحت تأثیر قرار میگیرد. این را گزارشات کالبد شکافی 358 نفر نشان داده است. نویسندگان این کار معتقدند که در مطالعات جدید لازم است گزارشات BMI با توماگرافی مغز ترکیب شود تا رابطه بین تغییرات BMI و آسیب شناسی های مغزی کشف گردد.
برای جلو گیری از زوال عقل، باید بیشتر به مواد خوراکه، استراحت کامل و فکر آرام توجه گردد.